Sophie: “Is een laboratorium niet iets voor jou”

Opgroeien met spina bifida

Sophie is vrolijk, positief en gezellig. Ze woont bij haar ouders en jongere zusje, houdt van bordspelletjes, puzzelen en afspreken met vrienden. Tot ze ging studeren, zwom ze op hoog niveau, maar de studie kostte zoveel tijd dat ze stopte. “Eigenlijk wil ik het weer oppakken”, vertelt ze. “Zwemmen is zo heerlijk en goed voor me, maar ik heb wel hulp nodig bij het aan- en uitkleden. Mijn ouders gingen altijd mee, die zouden dat zo weer voor me doen!”

Sophie ging naar een reguliere basis- en middelbare school. “Op de basisschool liep ik met een looprekje, op de middelbare school ben ik in een rolstoel gaan zitten. De afstanden daar waren te groot om te lopen.”

Stage vinden

Door haar beperking is Sophie gefascineerd door het menselijk lichaam en de natuur. “Ik denk dat zo op de middelbare school mijn interesse in biologie en biologische processen is ontstaan.” Niet voor niets stelde haar moeder voor een laboratoriumopleiding te doen. Toen Sophie na de eerste drie jaar van de hbo-opleiding Biologie en medisch laboratoriumonderzoek een stage moest zoeken, merkte ze dat dat niet vanzelf ging. “Ik werd steeds afgewezen. Ik denk dat het met mijn rolstoel te maken had, maar dat werd nooit gezegd.”

Werk vinden met een rolstoel

Soms vermeldde Sophie in haar sollicitatiebrief dat ze in een rolstoel zit, soms ook niet. Ze wilde weten of het verschil maakte. Vaak werd ze afgewezen, omdat ze te weinig ervaring had. Dat gebeurde ook als ze niet in haar brief genoemd had dat ze in een rolstoel zit. “Dat is best frustrerend. Want als niemand mij een kans geeft, hoe moet ik dan ervaring opdoen?”

Passend werk

Sophie klopte aan bij haar opleiding. Haar stagebegeleider bracht haar in contact met Danone, waar ze op gesprek mocht komen. “Ik dacht dat het om een sollicitatiegesprek ging, maar ze wilden vooral kijken of het laboratorium voldoende toegankelijk was voor mij.” Dat bleek zo te zijn. Wel waren er twee kleine aanpassingen nodig. “Er werd een rijplaat gelegd over een drempel naar de ‘koude kamer’ en ik kreeg een mandje, zodat ik in mijn rolstoel monsters kon vervoeren.”

Passie voor het laboratorium

Sophie liep er met veel plezier en succes een jaar stage. Na haar afstuderen begon de zoektocht naar een baan. Opnieuw ging dit moeizaam. Sophie besloot bij Emma at Work aan te kloppen, die ze jaren daarvoor op de Supportbeurs (tegenwoordig VeineDAGEN) had gezien. Tijdens een Emma Meet had ze een speeddate met de medewerker Diversiteit en Inclusie van het Amsterdam UMC. “Zij vroeg haar mijn cv toe te sturen, en heeft dat doorgestuurd naar het lab. Ik werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek en had een tweede afspraak om te bespreken of er aanpassingen nodig waren in het lab. Dat was niet nodig, dat was al rolstoeltoegankelijk.”

Passie voor het laboratorium

Inmiddels werkt Sophie 32 uur per week in het laboratorium en voelt ze zich helemaal op haar plek. “Ik vind het superleuk. Ik doe nu het werk waarvoor ik ben opgeleid.” Natuurlijk zijn er soms praktische uitdagingen. Eén van de laboratoria waar ze werkt is vrij klein. “Het is voor iedereen krap, maar voor mij is manoeuvreren met mij rolstoel net wat lastiger. Gelukkig wordt er gewerkt aan een groter lab”

Sophie heeft gemerkt hoe belangrijk een open blik van een werkgever is. “Er zijn vaak minder aanpassingen nodig dan mensen vooraf denken.” Toen ze een stageplek zocht, twijfelde Sophie regelmatig of ze haar beperking in haar brief moest noemen. Inmiddels heeft ze daarin een keuze gemaakt. “Je ziet mijn beperking toch meteen als ik binnenkom. Daarom ga ik het in de toekomst waarschijnlijk gewoon noemen. En als iemand me daarom niet wil aannemen, hoeft het van mij ook niet.”

Hulp van Emma at Work

Ze kijkt met veel waardering terug op de begeleiding van Emma at Work. “Voor mij zijn zij echt de linking pin geweest naar mijn baan. Mocht ik ooit weer op zoek moeten naar werk, dan neem ik zeker contact op.” Sophie hoopt over vijf jaar op zichzelf te wonen. Fokus-wonen lijkt haar mooi: een eigen appartement, met oproepbare hulp of zorg als dat nodig is. En wie weet, zegt ze lachend, ook een partner. Haar belangrijkste boodschap aan andere jongeren is om door te zetten: “Er is veel meer mogelijk dan je soms denkt.”